Historia pomocy - Duriasz Kazimierz | Polscy Sprawiedliwi

Duriasz Kazimierz

powiększ mapę

Historia pomocy - Duriasz Kazimierz

Kazimierz Duriasz, ubogi kolejarz, mieszkał z żoną i synem na warszawskim Targówku, przy ul. Gilarskiej 15. Od 1942 r. do końca hitlerowskiej okupacji ukrywał syna Szlomo Kornbluma, Dawida.

Szlomo Kornblum był przed wojną pisarzem, dziennikarzem i właścicielem sklepu z galanterią. Jego żona Lonia, kobieta wykształcona i postępowa, przed ślubem pracowała jako przedszkolanka, później prowadziła sklep z odzieżą przy ul. Rymarskiej w Warszawie. Małżeństwo miało jednego syna Dawida, ale wychowywało także siostrzenicę Loni, Esterę oraz Icchaka, syna Szlomo z pierwszego małżeństwa.

Mieszkanie przy ul. Pańskiej 17, w którym mieszkali Kornblumowie, znalazło się w 1940 r. na terenie warszawskiego getta. Za murami rodzina utrzymywała się z chałupniczego szycia skórzanych portfeli, które Lonia i Icchak sprzedawali po „aryjskiej stronie”. Kiedy latem 1942 r. naziści zaczęli deportować Żydów do obozów śmierci, Lonia z Esterą znalazły się w jednej z pierwszych grup wywiezionych osób. Wówczas Szlomo postanowił, że musi zrobić wszystko, by ocalić choć jedno ze swoich dzieci.

Dzięki pośrednictwu znajomych, znalazł i opłacił za pół roku z góry polską rodzinę, która zgodziła się przyjąć 10-letniego wówczas  Dawida. W grudniu 1942 r. chłopiec został przeszmuglowany z grupą robotników poza mury i tam odebrany przez kobietę, która zaprowadziła go do Durjaszów. Odtąd, zgodnie z otrzymaną metryką, ukrywający się Żyd nosił imię Władek.

Dziecko spędzało całe dnie w ciasnej komórce, którą opuszczać mogło po zmroku. W domu państwa Durjasz często brakowało jedzenia. Szlomo Kornblum zginął w getcie i nie mógł już płacić za pobyt syna. Mimo ciężkiej sytuacji mężczyzna nie odesłał jednak chłopca. Zajmował się nim do wyzwolenia warszawskiej Pragi w listopadzie 1944 r., potem oddał Komitetowi Żydowskiemu.

Po zakończeniu wojny Dawid tułał się po różnych domach i sierocińcach. Wciąż ukrywał swoją żydowską tożsamość i posługiwał się nazwiskiem Władysław Mireski. W sierpniu 1945 r. spotkał swojego brata Icchaka, któremu udało się uciec z getta i przeżyć wojnę. Wiosną 1948 r. emigrował do Izraela.

Historie pomocy w okolicy