Historia pomocy - Rzeczycka Sylwia | Polscy Sprawiedliwi

Rzeczycka Sylwia

powiększ mapę

Galeria

Zdjęć: 2

Historia pomocy - Rzeczycka Sylwia

Sylwia Rzeczycka należała do kręgów inteligencji warszawskiej. Urodziła się w Rosji, ale jej rodzina kultywowała tam polskie tradycje. Ojciec był wysokiej rangi oficerem. Przed 1939 rokiem Sylwia Rzeczycka mieszkała w Warszawie. W okresie okupacji hitlerowskiej czynnie działała w podziemiu, była żołnierką AK o pseudonimach „Zenek” i „Sylwia”.

W ramach konspiracji, istotnym polem jej działalności było ratowanie ludności żydowskiej. Opiekowała się dużą ilością osób, którym starała się zapewnić bezpieczne miejsce zamieszkania i dokumenty umożliwiające w miarę normalne funkcjonowanie. Zaczęło się od przyjęcia dziewczyny o imieniu Helena, która z pomocą swej znajomej, także Żydówki, za pośrednictwem dr Garlickiej, starała się o kennkartę. Doktor Garlicka została aresztowana i zginęła w Oświęcimiu, a Helena z prośbą o pomoc zwróciła się do Sylwii Rzeczyckiej. Od tego czasu krąg podopiecznych Rzeczyckiej stale się rozrastał. Jako osoba głęboko religijna, uznała, że pomoc tym najbardziej nieszczęśliwym jest misją daną jej od Boga na czas okupacji.

Ze względu na swe dobre kontakty z duchowieństwem katolickim oraz podziemiem, miała duże możliwości pomocy przy wyrabianiu „aryjskich” dokumentów, co dla uciekinierów z gett było podstawą znalezienia mieszkania i pracy. Wyrabiała dokumenty nie tylko dla swoich podopiecznych, ale także dla podopiecznych osób prowadzących działalność opiekuńczą z ramienia Rady Pomocy Żydom „Żegota”, takich jak np. Janina Buchholtz-Bukolska. Było więc tylko kwestią czasu, kiedy sama zostanie współpracowniczką Rady.

Tak też się stało. Za pośrednictwem Buchholtz-Bukolskiej poznała Basię Bermanową, która poprosiła ją o współpracę. Przekazywała jej listę osób wraz z adresami oraz pieniądze dla nich. Pokwitowania odbierano na prawdziwe nazwiska ukrywających się, co było bardzo niebezpieczne w przypadku aresztowania. Podobną współpracę nawiązała także z Aleksandrą Dargielową. Dzięki temu otrzymywała także pieniądze dla swoich podopiecznych.

Dzięki jej pomocy okupację przetrwały całe rodziny. „Rodzona siostra nie zrobiłaby tego dla mnie” – pisała po latach jedna z ocalonych, Anna Oderfeld.

Sylwia Rzeczycka udzielała pomocy bezinteresownie. Swą działalność prowadziła z pobudek humanitarnych i religijnych. W roku 1965 Instytut Yad Vashem uhonorował ją tytułem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata.

Historie pomocy w okolicy

Bibliografia

  • Bartoszewski Władysław, Lewinówna Zofia, Ten jest z ojczyzny mojej, Warszawa 2007

    Publikacja ta składa się z 3 części: zarysu monograficznego problematyki pomocy Żydom; zbioru wydanych dokumentów niemieckich i polskich dotyczących losu Żydów oraz pomocy Żydom; zbioru relacji powojennych Polaków i Żydów dotyczących pomocy.

  • Gutman Israel red. nacz., Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, Ratujący Żydów podczas Holocaustu, Kraków 2009
  • Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego, Dział odznaczeń Yad Vashem. Dokumentacja sprawy Sylwii Rzeczyckiej, 349/24/2226