Historia pomocy - Rodzina Jopków | Polscy Sprawiedliwi

Rodzina Jopków

powiększ mapę

Historia pomocy - Rodzina Jopków

 Latem 1942 r. Skalbmierz w Kieleckiem ogłoszono „miastem wolnym od Żydów”. Dwudziestodwuletnia Rachela Just wraz z rodzicami i rodzeństwem uciekła do Krakowa. Część rodziny zamieszkała na peryferiach miasta, Rachela zaś wynajęła pokój w centrum, w mieszkaniu Michaliny Jopek i jej dorosłej córki, Krystyny Kajfasz.

Początkowo Rachela opłacała czynsz, kiedy jednak skończyły się jej pieniądze, przyznała się do swej tożsamości. Właścicielki mieszkania zgodziły się, aby nadal u nich mieszkała. Przez niemal trzy lata utrzymywały ją i traktowały jak członka rodziny. Dzieliły się z nią żywnością, choć niekiedy im samym doskwierał głód.

Dzięki nim Rachela ocalała. Opuściła swą kryjówkę dopiero w styczniu 1945 r. Po wojnie wyemigrowała do Belgii, ale utrzymywała listowny kontakt z zaprzyjaźnionymi kobietami. 30 grudnia 1993 r. Instytut Yad Vashem uznał Michalinę Jopek oraz Krystynę Kajfasz za Sprawiedliwe wśród Narodów Świata.

Bibliografia

  • Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego, 349, 1839
  • Gutman Israel red. nacz., Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, Ratujący Żydów podczas Holocaustu, Kraków 2009