Barbara Góra (Irena Hochberg) - Ocalona

Barbara Góra

Urodziła się 20 sierpnia 1932 r. w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako Irena Hochberg. Jej ojciec był elektrykiem. Rodzina mieszkała w centrum miasta przy ul. Żurawiej.

Przed wojną Irena ukończyła I klasę szkoły powszechnej. W trakcie okupacji niemieckiej, początkowo uczyła się w domu. W listopadzie 1941 r. rodzina została zmuszona do przeniesienia się do getta.

W budynku, w którym mieszkali znajdowała się pralnia chemiczna pod zarządem niemieckim, zamieniona później w szop, gdzie prano i pruto futra odebrane Żydom. Tam pracował ojciec Ireny. Bramy budynku strzegła straż przemysłowa,

W czasie akcji wywożenia Żydów z warszawskiego getta do obozu zagłady w Treblince w lipcu 1942 r. rodzina ukryła się wraz z innymi Żydami na strychu budynku i cudem uniknęła wywózki. Pan Hochberg uznał, że jego bliscy muszą uciec z getta.

Irena wyszła jako pierwsza. 17 sierpnia 1942 r. przez jedną z bram getta przeprowadził ją Kazimierz Krauze, Polak, który pracował w biurze pralni i miał do getta przepustkę. Przez jakiś czas ukrywała ją rodzina pana Krauze. Potem przeniesiono ją do państwa Dzierżanowskich. Jednak u nich ukrywała się już jedna Żydówka, więc przeniesiono ją poza Warszawę, do państwa Szmurło, którzy mieszkali w miasteczku Góra Kalwaria.

Po jakimś czasie trafiła pod opiekę pani Zucker, Niemki, żony Żyda, który się ukrywał. Niestety panią Zucker aresztowano, gdy odmówiła podpisania Reichlisty. Jej polski zięć odprowadził Irenę z powrotem do ojca p. Szmurły.

Po jakimś czasie ojciec umieścił Irenę u byłego pracownika pralni, wyrzuconego z pracy za pijaństwo. Była u niego i jego rodziny ukrywana za pieniądze, a także pomagała w gospodarstwie i w handlu. Pracowała często od rana do nocy oraz jeździła ze szmuglem pod Lublin, często sama. W związku z tym, że polska rodzina mieszkała na peryferiach Warszawy, a także dzięki swojemu aryjskiemu wyglądowi Irena mogła chodzić po mieście i jeździć pociągiem. Przez większość 1943 r. przebywała z żoną swojego gospodarza we wsi Wojciechów pod Lublinem, gdzie sprzedawała tytoń, pomagała pędzić bimber itp.

W lipcu 1944 r. Irena, jej ojciec oraz starsza siostra sprowadzili się do mieszkania w dzielnicy Grochów, na wschodnim brzegu Wisły, w którym była ukrywana jej matka. Dzięki temu wydarzeniu ominęła ich tragedia Powstania Warszawskiego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do wschodniej Warszawy we wrześniu 1944 r. Hochbergowie przenieśli się do Anina, potem do Ostrowi Mazowieckiej, a następnie do Garwolina.

Irena wróciła do szkoły. W marcu 1946 r. rodzina przeniosła się do Warszawy. W 1951 r. Irena zdała maturę i wyjechała na studia do Moskwy. W 1956 r. ukończyła Moskiewską Akademię Rolniczą im. Timiriazjewa. W tym samym roku rozpoczęła pracę w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, najpierw na prowincji, a od 1958 r. w Radzikowie k. Błonia pod Warszawą.

Od 1961 r. pracowała w Instytucie Gospodarki Komunalnej w Warszawie. W 1962 r. przeniosła się do Centralnej Biblioteki Rolniczej gdzie pracowała jako tłumacz i redaktor. W latach 1967 – 1980 była zatrudniona jako redaktor książek w Państwowym Wydawnictwie Rolniczym i Leśnym, a od 1980 r. do przejścia na emeryturę w końcu 1987 r. znów w Centralnej Bibliotece Rolniczej.