Drzewa w Ogrodzie Sprawiedliwych Świata dla Ireny Sendlerowej i Jana Karskiego

Maria Zawadzka, 16 grudnia 2010

W Padwie, na północy Włoch, pod koniec lat 90. XX w. rozpoczęto realizację projektu budowy Ogrodu Sprawiedliwych Świata. Miejsce to ma upamiętniać ludzi, którzy nie zważając na grożące im niebezpieczeństwo, byli w stanie zdobyć się na odwagę ratowania tych, skazanych na unicestwienie – Bośniaków, Ormian, Żydów i Rwandyjczyków. Sama nazwa projektu stanowi czytelne odniesienie do przyznawanego przez Instytut Yad Vashem tytułu Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.

Poprzednie Dalej

Zdjęcie 1 z 2

Zgodnie z zamysłem twórców Ogrodu – władz miejskich Padwy – sadzone w nim drzewa stanowić mają żywe pomniki upamiętniających je osób. Pierwsze drzewa pojawiły się tam w październiku 2008 r. – odtąd miesiąc ten jest porą, kiedy sadzone są kolejne. Tak stało się również 17 października 2010 r., kiedy posadzono drzewa Ireny Sendlerowej i Jana Karskiego. Pierwsze z nich posadziła córka polskiej Sprawiedliwej Janina Zgrzembska, a drugie, poświęcone Janowi Karskiemu – prezes Stowarzyszenia Jana Karskiego Bogdan Białek.

Informacje biograficzne o uhonorowanych

Jan Karski był legendarnym emisariuszem politycznym Polskiego Państwa Podziemnego i Rządu RP na uchodźstwie w czasie II wojny światowej. Trzykrotnie odbył udane misje między okupowaną Polską a siedzibą polskiego rządu we Francji i Wielkiej Brytanii, przekazując wiadomości i dokumenty. W 1942 r., jako naoczny świadek likwidacji getta warszawskiego, informował władze polskie i polityków alianckich m.in. o przebiegu zagłady Żydów. Po wojnie został uhonorowany tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata i Orderem Orła Białego. Był nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla.

Irena Sendlerowa była jedną z najbardziej znanych polskich Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Tytuł ten otrzymała w 1965 r. za zasługi z czasów II wojny światowej – działając w konspiracji wraz z grupą współpracownic, także w strukturach Rady Pomocy Żydom „Żegota”, prowadziła akcję ratowania dzieci żydowskich z getta warszawskiego. Jej działania były wyrazem postawy życiowej, którą wykazywała także przed wojną i po niej – była wrażliwą społecznie, odważną i stanowczą aktywistką.