W czasie II wojny światowej rodzina Popowskich mieszkała w Warszawie przy ul. Raszyńskiej, gdzie Stanisław i Maria z domu Grabowska wynajmowali przestronne mieszkanie. Od września 1939 r. dzielili je z rodziną państwa Grzybowskich – właścicielami posesji oraz licznymi krewnymi wysiedlonymi z Łodzi i Gdyni. Rodzina była zaangażowana w działalność konspiracyjną: Stanisław pracował jako ordynator Szpitala Miejskiego dla Dzieci przy ul. Śliskiej oraz wykładał pediatrię na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim i Ziem Zachodnich. Był członkiem tajnego Komitetu Porozumiewawczego Lekarzy Demokratów i Socjalistów; brał czynny udział w ratowaniu dzieci z Zamojszczyzny i dostarczaniu leków więźniom Pawiaka i KL Auschwitz.
W tym samym mieszkaniu Popowscy ukrywali wielu swoich żydowskich znajomych. Zdobywali dla nich fałszywe metryki urodzenia, starali się zapewnić pomoc medyczną i bezpieczne schronienie. Stanisław Popowski, członek Rady Pomocy Żydom „Żegota”, ratował dzieci z getta warszawskiego, współpracując z s. Matyldą Getter – naczelną siostrą przełożoną prowincji warszawskiej Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. Ich córka Hanna – wychowana w środowisku lewicującej, liberalnej inteligencji, w duchu patriotyzmu i tolerancji – uczestniczyła w działalności rodziców.
Wśród osób, które Popowscy ukrywali z narażeniem własnego życia, znalazła się szkolna koleżanka Hanny – Bianka Perlmutter. Bianka była jedyną córką Arnolda Perlmuttera, zamożnego przedsiębiorcy i Stefanii z domu Kranz, lekarza pediatry. Dziewczynki poznały się w 1936 r. w prywatnym gimnazjum żeńskim – szkole Fundacji Wandy z Posseltów Szachtmajerowej. Bianka, zwana w szkole „Janką”, była jedyną Żydówką w klasie, do której uczęszczała Hanna.
Popowscy zaproponowali rodzinie Perlmutterów opiekę nad Bianką już w pierwszych miesiącach okupacji. Kiedy Perlmutterowie znaleźli się getcie, rodzice organizowali spotkania dziewczynek. Matka Blanki zginęła, kiedy udała się z wizytą do chorego dziecka. Arnold Perlmutter poprosił Popowskich o pomoc w uratowaniu córki, którą chciał przekazać w bezpieczne ręce po wydostaniu jej z getta warszawskiego, zapewne latem 1942 roku.
Dziewczynka przebywała u Popowskich przez kilka miesięcy i była traktowana jak członek rodziny. Kiedy Popowscy zaczęli obawiać się o bezpieczeństwo Bianki w mieszkaniu, przez które przewijali się nie tylko liczni krewni i znajomi, ale także pacjenci ojca, przygotowano dla niej metrykę na nazwisko „Janina Marzec”. Popowski oddał dziewczynkę pod opiekę s. Matyldy Getter, w domu prowincjonalnym przy ulicy Hożej 53. Popowscy odwiedzali ją w podwarszawskiej filii sierocińca. Pozostawali również w stałym kontakcie z ojcem dziewczynki, ukrywającym się z pomocą rodziny Maklakiewiczów.
Wśród Żydów, których Popowscy przyjęli pod swój dach, znalazły się szkolne koleżanki Marii, wielu żydowskich lekarzy i ich rodziny: prof. Henryk Brokman wraz z żoną i córkami, które na stałe mieszkały na Ochocie, Janina Jasińska – córka znanego lekarza łódzkiego, Seweryna Sterlinga, Zofia Rudkowska-Fuchs wraz z mężem, Seweryn Oxner (Olszewski) z żoną Anielą i synem Jankiem, rówieśnikiem Hanny Popowskiej. Pomagali również prof. Ludwikowi Hirszfeldowi i jego żonie Hannie.
W wywiadzie dla Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Hanna Taborska (z domu Popowska) wskazywała na charakter środowiska warszawskiej inteligencji, które zapewniało ukrywajacym się Żydom względne bezpieczeństwo, bowiem rodziny te „w większości również same silnie zaangażowane były w różne formy walki z okupantem. Istniał na pewno rodzaj specyficznej solidarności między mieszkańcami tego (bardzo przecież dużego) domu, szczególnie silnie odczuwalny potem w dniach powstania”.
Po zakończeniu wojny Bianka nie wróciła do Polski. Wyjechała do wujka do Anglii, a następnie zamieszkała u krewnych w USA. Przez cały okres powojenny utrzymywała i utrzymuje serdeczne kontakty z ludźmi, którzy przyczynili się do jej uratowania. Popowskich odszukała przez Czerwony Krzyż. To z listu doktora Popowskiego dowiedziała się o tragicznych okolicznościach śmierci swojego ojca, który zginął w wyniku donosu podczas powstania warszawskiego. Korespondowała z matką Matyldą Getter do śmierci tej ostatniej w 1968 roku. Po śmierci doktora Popowskiego w 1953 r. i jego żony w 1969 r. Bianka pozostała w kontakcie z ich córką Hanną.
11 listopada 1991 r., dzięki świadectwu Bianki (Blanche) Lerner z d. Perlmutter, Instytut Yad Vashem w Jerozolimie uhonorował Stanisława i Marię Popowskich tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. 18 maja 1994 r. to odznaczenie otrzymała także ich córka, Hanna Taborska.
