Aleksandra Dochmacka przyjechała z siostrą do Pińska (dzisiejsza Białoruś) w latach 20-tych. Pracowała jako kucharka. Po wyjściu za mąż zamieszkała w domu przy ul. Karmelickiej, należącym do zamożnej żydowskiej rodziny Schejnbergów. W czasie okupacji ukrywała syna właściciela, Marka Schejnberga, jego synową Miriam Schejnberg i wnuczkę Reginę, a także żydowskiego partyzanta, Siomę Jelińskiego.
Żydzi zwrócili się o pomoc do Aleksandry Dochmackiej w październiku 1942 r., kiedy w getcie trwały już deportacje do obozu zagłady. Marek Schejnberg uciekł po tym, jak stracił żonę i dziecko. Nocą przyszedł na podwórko domu swojego ojca i poprosił o ukrycie.
Wkrótce w gospodarstwie pojawiła się Miriam Schejnberg z 8-letnią córką. „Psy w domu zaczęły szczekać, moja siostra wyjrzała przez okno i otworzyła drzwi. Moja matka trzęsła się ze strachu. Ta kobieta mogła ściągnąć śmierć na nas wszystkich, ale matka wpuściła ją do środka”- relacjonuje Zofia Bain, młodsza z córek Aleksandry Dochmackiej. Kolejny doszedł Sioma Jasiński.
Aleksandra i jej starsza córka Janina dbały o potrzeby ukrywających się Żydów, którzy nie opuszczali schronu w piwnicy. Wszyscy przeżyli niemiecką rewizję. Dotrwali do końca wojny.
