Zmarł Leszek Klewicki (1926-2017)

Leszek Klewicki urodził się 5 sierpnia 1926 roku. Razem z rodziną mieszkał w Częstochowie, później w Warszawie. Podczas bombardowania miasta we wrześniu 1939 r. zginął jego ojciec. Od tej pory mieszkał tylko z matką, Stanisławą. W 1941 r. przeprowadzili się do Radości.  

W tym samym roku Stanisława Klewicka otrzymała kartkę pocztową z Częstochowy od dawnej znajomej, Jadwigi Broniatowskiej, która napisała jedynie, że chce się z nią zobaczyć. W relacji z lipca 1993 r. Leszek Klewicki tak wspomina reakcję matki: „Powiedziała do mnie: musimy ratować Jadzię”.

Klewicka pojechała do Częstochowy i po kilku dniach wróciła z Jadwigą oraz jej szwagierką Adelą Mitelman. Od sierpnia 1942 r. Klewicka udzieliła schronienia także mężowi Broniatowskiej, Bolesławowi Marcinkiewiczowi (prawdziwe nazwisko Rodau) oraz jego siostrze Natalii Frydrych z pięcioletnim synem Julianem. W połowie 1943 r. do Radości przyjechali jeszcze doktor Wacław Konar i jego syn Jerzy. Wszyscy uciekli z częstochowskiego getta.

Dom Klewicich był piętrową willą. Żydzi mogli swobodnie poruszać się po całym domu, ale większość czasu spędzali na piętrze. W razie niebezpieczeństwa mieli przygotowaną kryjówkę, która przypominała schowek na strychu.

Jedyną osobą, która wiedziała, że Stanisława i Leszek Klewiccy ukrywają Żydów, był sołtys – pan Sułkowski z Józefowa. Jego synowie działali w konspiracji, dlatego za każdym razem, kiedy wiedział, że Niemcy są w Radości albo planują przyjazd, ostrzegał Stanisławę Klewicką.

Wszyscy ukrywający się Żydzi doczekali wkroczenia wojsk radzieckich do Radości w 1944 roku. Po wojnie pozostali w kontakcie z Klewickimi.

8 września 1993 r. Leszek Klewicki i jego matka Stanisława zostali uhonorowani tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.

Czytaj więcej o historii rodziny Klewickich