Sendler Irena

powiększ mapę

Audio

5 audio

Historia pomocy - Sendler Irena

„Należało to wszystko czynić ogromnie subtelnie, ostrożnie, bo dzieci były przerażone, zalęknione, tęskniące przecież szalenie za mamą, tatą, babcią i w ogóle całą rodziną. Trzeba też było, bez przerwy wmawiać, że »Ty nie jesteś Rachela, tylko Zosia i nazywasz się inaczej, niż dotąd«. Były to dla nas bardzo ciężkie przejścia, a dla dzieci wprost szokujące”– opowiadała Irena Sendlerowa.

Ci, którzy ją znali, mówią, że była „skromna, uśmiechnięta i zawsze podkreślała, że sama nie zdołałaby uratować nikogo”.

W latach 1939-1942, będąc pracownicą Wydziału Opieki Społecznej m.st. Warszawy, zorganizowała siatkę pracownic społecznych, które niosły pomoc do warszawskiego getta, a także wyprowadzały stamtąd dzieci żydowskie i umieszczały po „aryjskiej stronie” – u rodzin, w sierocińcach i klasztorach. Zgodnie z relacjami po wojnie, dane każdego ratowanego dziecka Sendlerowa zapisywała i chowała, by po wojnie dzieci można było odnaleźć. 

Od października 1943 r. działała w Radzie Pomocy Żydom „Żegota”. Wkrótce aresztowana przez gestapo, była torturowana i skazana na śmierć. „Żegota” zdołała ją wykupić za olbrzymią łapówkę. Wyrok wykonano „na papierze”.


Przeczytaj więcej o Irenie Sendlerowej

„Wychowana byłam w duchu, że obojętna jest sprawa religii, narodu, przynależności do jakiejś rasy – ważny jest człowiek!” – pisała w życiorysie.


W 1965 r. została uhonorowana tytułem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata, później Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Orła Białego, a także nagrodą od dzieci – Orderem Uśmiechu. W 2007 r. zgłoszona do Pokojowej Nagrody Nobla.

 

Historie pomocy w okolicy