Sendler Irena

powiększ mapę

Audio

5 audio

Historia pomocy - Sendler Irena

„Należało to wszystko czynić ogromnie subtelnie, ostrożnie, bo dzieci były przerażone, zalęknione, tęskniące przecież szalenie za Mamą, Tatą, Babcią i w ogóle całą rodziną. Trzeba też było, bez przerwy wmawiać, że »Ty nie jesteś Rachela, tylko Zosia i nazywasz się inaczej, niż dotąd.« Były to dla nas bardzo ciężkie przejścia, a dla dzieci wprost szokujące”– opowiadała Irena Sendlerowa.

Ci, którzy ją znali, mówią, że była „skromna, uśmiechnięta i zawsze podkreślała, że sama nie zdołałaby uratować nikogo”.

W latach 1939-1942, będąc pracownicą Wydziału Opieki Społecznej m.st. Warszawy, samodzielnie zorganizowała siatkę 20 pracownic społecznych, które najpierw pomagały, a później wyprowadzały dzieci żydowskie z getta i umieszczały po „aryjskiej stronie” w rodzinach, sierocińcach i klasztorach. Dane każdego ratowanego dziecka zapisywała na bardzo wąskich karteczkach i chowała do słoika, żeby móc je odnaleźć po wojnie. Szacuje się, że pomogła 2500 dzieciom.



Od 1942 r. działała w Radzie Pomocy Żydom „Żegocie”. Aresztowana przez gestapo w 1943 r., była torturowana i skazana na śmierć. Żegocie udało się ją wykupić za olbrzymią łapówkę. Wyrok wykonano „na papierze”.

Ponad 50 lat po wojnie uczennice z amerykańskiego stanu Kansas przywróciły jej ciche bohaterstwo zbiorowej pamięci sztuką „Life in a Jar” („Życie w słoiku”).

W 1965 r. odznaczona medalem i tytułem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Orła Białego, a także nagrodą od dzieci – Orderem Uśmiechu. W 2007 r. zgłoszona do Pokojowej Nagrody Nobla.

Historie pomocy w okolicy