Historia pomocy - Rodzina Karwowskich | Polscy Sprawiedliwi

Rodzina Karwowskich

powiększ mapę

Audio

3 audio

Historia pomocy - Rodzina Karwowskich

„Byłam sama w mieszkaniu, przyszła Krysia w strasznym stanie. Powiedziała: ››Ratuj mnie, nie mam nikogo‹‹”.

Chodziły razem do gimnazjum. Wcześniej Krysia Friedwald była u swojej przyjaciółki, ale ta nie przyjęła jej.

„Powiedziała mi, że ojciec został rozstrzelany, a matka zginęła w Oświęcimiu. Siedziałyśmy na tapczanie i ryczałyśmy. Ale ja sama nie mogłam o tym decydować. Przyszła mama i powiedziała: ››Mam jedną córkę, będę miała dwie‹‹. Tylko tata trochę się zdenerwował.

Wiadomo przecież, czym to groziło. Groziła nam wszystkim śmierć“.

Śmierć oglądali codziennie przez okno. Mieszkali w Warszawie przy ul. Siennej, za oknem było getto.

„Przybiegał do nas często przez podkop w murze mały chłopiec żydowski, mama wynosiła mu talerz zupy i raz zobaczył go jakiś żołdak i zabił“.

Rodzice załatwili Krysi Kennkartę. Chodziły razem na komplety, po ulicach, normalnie. W dwupokojowym mieszkaniu nie było żadnej skrytki. Choć w tej samej kamienicy był niemiecki posterunek.

„Mieliśmy po prostu dobrych sąsiadów – mówi – nikt pary nie puścił“.

Przeszły razem powstanie, wypędzenie z Warszawy, niemiecki obóz. Razem też wróciły.

Historie pomocy w okolicy

Bibliografia

  • Majewska Justyna, Wywiad z Lubomirą Karwowską, Warszawa 1.06.2008