Rodzina Dunin-Wąsowiczów

powiększ mapę

Audio

5 audio

Historia pomocy - Rodzina Dunin-Wąsowiczów

„Cicha codzienna walka z hitleryzmem bez mundurów i wystrzałów”– tak określa Krzysztof Dunin-Wąsowicz lata okupacji.

Rodzina Dunin-Wąsowiczów, znanych w elitach Warszawy społeczników, przyjaźniła się z Żydami jeszcze przed wojną. W czasie okupacji pewnym schronieniem dla wielu Żydów był nie tylko dom Wąsowiczów, ale także prowadzona przez matkę Krzysztofa, Janinę Dunin-Wąsowicz, stołówka Rady Głównej Opiekuńczej na Żoliborzu.


„Wiosną 1943 roku mama zauważyła, że jej pracę obserwuje podejrzany facet” 

Przeczytaj więcej o konspiracyjnej działalności Dunin-Wąsowiczów w stołówce przy ul. Czarnieckiego 49


Ojciec, Władysław, jako skarbnik Tajnej Komisji Dziennikarskiej, rozdawał Żydom zapomogi. Synowie– Krzysztof i Marek– działali w konspiracji. Kontakty, działającego w grupie „Płomienie” Krzysztofa z socjalistyczną partią żydowską Bund i „Żegotą”, i działania podejmowane dla ratowania Żydów stanowiły naturalną konsekwencję działalności społecznej rodziców.

Wśród osób, którym pomagali bracia, znaleźli się m. in. Aleksander Artymowicz (prawdziwe nazwisko Moryc Gelber), rodzina Motyków (Teichorn) z Drohobycza oraz osoby przypadkowo trafiające do kuchni RGO, w tym także błąkające się po Żoliborzu dzieci żydowskie, które uciekły z getta.

Mimo pogróżek szantażystów Dunin-Wąsowiczowie kontynuowali działalność konspiracyjną. Po denuncjacji rodzina była więziona na Pawiaku, a synów wywieziono do obozu Stutthof.

Historie pomocy w okolicy

Więcej

Bibliografia

  • Gutman Israel red. nacz., Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, Ratujący Żydów podczas Holocaustu, Kraków 2009
  • Mazurczak Katarzyna, Wywiad z Krzysztofem Duninem-Wąsowiczem, Warszawa 24.08.2007