Rodzina Dłutowskich

powiększ mapę

Historia pomocy - Rodzina Dłutowskich

Stefania Dłutowska i jej córka Maria mieszkały w Warszawie, na Powiślu. Podczas okupacji, gdy Niemcy zajęli ich mieszkanie, kobiety przeniosły się do podwarszawskiej miejscowości Radość i zamieszkały w małym domku w lesie.

W styczniu 1943 roku Dłutowskie ukryły u siebie Blumę Goldman – znajomą znajomej – i jej kilkunastoletniego wnuka, uciekinierów z warszawskiego getta. Pozostali oni w Radości do zakończenia wojny.

Z relacji spisanej przez Marię Dłutowską dla ŻIH-u wiadomo, że ojciec chłopca kilkakrotnie do nich przyjeżdżał. Gdy zginął, z kobietami skontaktował się i pomagał w utrzymywaniu ukrywanych jego brat, Julian (lub Leon) Leinkram.

Leinkram i jego znajoma Marta Lenecka (lub Lencka), która zbiegła z getta lwowskiego, ukrywali się w Warszawie, w kawalerce przy ul. Złotej. Ich kryjówka została jednak odkryta; ostrzeżeni w porę, uniknęli aresztowania i przyjechali do Radości, by tu szukać ratunku. Stefania zgodziła się, by u nich pozostali. Julian wykopał schron pod domem i oboje uciekinierzy pozostawali w nim przez większość czasu, wychodząc jedynie nocami.

Także dwie inne osoby z tej rodziny otrzymały pomoc od Dłutowskiej. Były to dzieci. Dla małej Ruth Stefania znalazła schronienie w Zakładzie Opiekuńczym Sióstr Felicjanek w Glinkach, Michała Flohra natomiast umieściła w swoich krewnych.

Przeszukania, szantaż, nawet konieczność zapłacenia okupu nie zniechęcił obu kobiet do opieki nad ukrywającymi się.

Wszyscy ukrywani przeżyli okupację. Po wojnie wyjechali z Polski.

Bibliografia

  • Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego, 349, 99
  • Gutman Israel red. nacz., Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, Ratujący Żydów podczas Holocaustu, Kraków 2009
  • Grynberg Michał, Księga Sprawiedliwych, Warszawa 1993

    Leksykon uwzględnia historie Polaków uhonorowanych tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w latach 19631989. Wykaz haseł poprzedza przedmowa Icchaka Arada oraz Chaima Chefera Sprawiedliwi świata.