Rodzina Błaszczyków

powiększ mapę

Historia pomocy - Rodzina Błaszczyków

Anastazja i Stanisław Błaszczykowie oraz ich dwie dorosłe córki, Stanisława i Zofia, mieszkali w Warszawie, przy ul. Złotej 39. Żydowską rodzinę Kuniegisów – Zofię, Bernarda i ich syna Jerzego – zapoznała przed wojną Stanisława, starsza z sióstr Błaszczykówien.

W listopadzie 1942 roku Zofia i Bernard (nazwisko okupacyjne Kierski) pojawili się u Błaszczyków z prośbą o pomoc. Ci udzielili schronienia Zofii i korzystając z metryki swojej młodszej córki zdobyli dla niej kenkartę. Bernard wrócił do getta. Wkrótce ponownie się stamtąd wydostał i wtedy Stanisław pomógł mu znaleźć bezpieczną kryjówkę. Z getta uciekł też syn Kuniegisów, Jerzy. Ukrywany po „aryjskiej” stronie, został aresztowany przez Niemców i zginął.

Także rodzina brata Zofii Kuniegis ukrywała się poza gettem. Oboje dorośli zginęli w niejasnych okolicznościach na początku 1943 roku, przeżyło jednak ich dziecko. Pięciomiesięczną Krystyną zajął się Stanisław, który znalazł dla małej miejsce u zaufanych znajomych na wsi. Dziewczynka była tam końca okupacji.

Sam Błaszczyk został zatrzymany przez granatową policję w początkach roku 1944, gdy przygotowywał dla Kuniegisów schronienie przy ul. Ciasnej 5. Rodzina wykupiła go z aresztu za 20 dolarów.

Po tej wpadce Kuniegisowie musieli zmienić kryjówkę. Wyjechali z Warszawy i przez kilka miesięcy ukrywali się, wędrując od wsi do wsi. Oboje przeżyli, a po wojnie adoptowali Krystynę. W latach 60. wyjechali do Izraela,pozostając w kontakcie z Błaszczykami.

 

Historie pomocy w okolicy

Bibliografia

  • Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego, 349, 1045
  • Gutman Israel red. nacz., Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, Ratujący Żydów podczas Holocaustu, Kraków 2009
  • Grynberg Michał, Księga Sprawiedliwych, Warszawa 1993

    Leksykon uwzględnia historie Polaków uhonorowanych tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w latach 19631989. Wykaz haseł poprzedza przedmowa Icchaka Arada oraz Chaima Chefera Sprawiedliwi świata.