„W ukryciu” na Warszawskim Festiwalu Filmowym

Film opowiada historię dwóch kobiet, których losy splotły się ściśle w okresie drugiej wojny światowej. Akcja rozpoczyna się latem 1944 r. w Radomiu. Niemcy właśnie kończą akcję likwidacyjną getta. Młoda kobieta, Janina, wraca do domu. W mieszkaniu ojca, fotografa, spotyka ciemnowłosą dziewczynę. Okazuje się, że to Estera, córka przyjaciela ojca Janiny, uratowana z tamtejszego getta. Początkowo Janina nie chce zaakceptować obecności Żydówki w domu. Sytuacja jednak zmienia się, gdy ojciec Janiny zostaje ujęty w ulicznej łapance. Od tej pory Janina i Estera są zdane tylko na siebie. Janina robi wszystko, aby nikt nie zakłócał im spokoju. Odprawia przyjaciółkę ojca, która pomagała prowadzić zakład fotograficzny, a także swojego kochanka. Estera jest tancerką, a Janina wiolonczelistką. Kobiety razem jedzą, rozmawiają coraz więcej, tańczą, słuchają muzyki. Coraz bardziej się zbliżają do siebie, aż w końcu pojawia się między nimi erotyka.

Relacja między kobietami jest bardzo przewrotna. Najpierw to Janina, jako opiekunka dominuje nad Esterą, która jest zdana na jej łaskę. Ale sytuacja zmienia się, gdy w grę wchodzi uczucie. W filmie zderzone zostały dwa rodzaje egoizmu: zakochanej kobiety oraz kobiety, która za wszelką cenę chce przeżyć.

Jan Kidawa-Błoński – polski reżyser, producent, scenarzysta. Urodził się w 1953 r. w Chorzowie. Studiował architekturę na Politechnice Śląskiej, ukończył Wydział Reżyserii w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej. W latach 1990–1994 był prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Członek Polskiej Akademii Filmowej. Laureat wielu nagród, m.in. „Złotych Lwów” na Festiwalu Polskich Filmów w Gdyni oraz nagrody dla najlepszego reżysera i Nagrody Publiczności na festiwalu w Moskwie za film „Różyczka” (2010).